Mum

Tıpkı bir mum gibi..
Çevresine ışık veren ; ama bir rüzgarla sönebilecek kadar zayıf, savunmasız...
Eriyen, form değiştiren.Kendini kendinden yaratan...
Bir yere tutunmak için öncesinde bir damlasının düşmüş olması gereken bir mum...
Tutunmak için sebep aramak...
Teması halinde can acıtan bir mum...
Loşluk yaratan mum..Ne karanlık ne aydınlık..
İçiçe geçirdiğimiz ruhlarımız gibi...
İhtiyaç dahilinde aydınlık için ya da aksesuar olarak varlık gösterebilmek için kullanılan bir mum...
Şimdi bana hanginiz bir çoğumuzun mum olmadığını söyleyebilir ki?
Peki, siz olmayan. O halde benim mumdan formuma hoş geldiniz.

Anlık Çıkarımlar(2)

Milyonlarca arzumdan birini seçmem istesenseydi eğer , en çok parıldayanı,şiddetle meydanda yananı seçerdim. Yine en iyisini dilerdim.Sadece biri gerçekleşebilecekse eğer , en ütopik olanı gerçekleşmeli...Ortalarda dolanmayı öğretmenin bir yolu yok bana...İclal Aydın yazılarındaki gibi hayata bakabilseydim eğer 20 yıl sonra mutlu olabileceğimin garantisini vererek sırıtabilirdim. Pollyana masallardan nasibini kendine alamamış biriyim ben; ama bir o kadar da masalda barınabilemeye hevesli...

Ruhumdaki Gestalt

Gestalt'ın bütünselci yaklaşımını anlatan sözünü bir kaç gündür içimde hissediyorum.Ruhumun bir yerlerinde Gestalt geziniyor sanki.Durduk yerde o sözü geliveriyor aklıma ve belki de onun anlatmak istediğinden farklı bir şekilde kendi dünyama uygun anlamlar yaratıyorum o söze:
"Bütün parçaların toplamından öte bir şeydir"...
Farklı çıkarımlar var bu söze dair kafamda.Hepimiz parça parça ele alındığımzda bütünsel olarak algılandığımızdan o kadar farklıyız ki...Her birimiz başka dünya ve hayatlar için değişik anlamlar içerirken tek birimizin bile herkes için aynı olduğunu söyleyemeyiz.Bu yüzdendir ki tek bir bütün tanım ötesinde parça parça herkesin algısal dünyasında farklılaşmış bir ben var olduğunu biliyorum.Tüm bu parçalarımdan ortaya çıkan ben parçalarımın toplamından öte bir şey...

Çıkarsama

Kendimi eskisi kadar önemli adlettiğim söylenemez; fakat öte yandan da çevremde olup bitenleri de yeteri kadar önemli adletmiyorum.Herkes farklı bir boyutunda yaşamın ve birilerinin anlatmaya çalıştıklarını ben önceden tüketip farklılaşıp yalnızlığa mahkum olmuşum gibi..

Evet, karmaşık...Burada anlatmak istediğim yüksek bir egonun ötesinde manasızlaşan yaşantılardan ibaret.Uğruna savaşılacak, anlam verilecek bunca şey varken çevremdekilerin değerli adlettiklerinin değersizliğini söylersem çok mu ukala olurum ki?

Anlık Çıkarımlar(1)

Kendimi ifade etme telaşımla paradoksal iletişim kuran duvarlarım...Göstermek istediğin iyi algılansın, görüntün söylediklerinden ,söylemek istediklerinden ibaret olsun derken, kendim dışında var olan milyonlarca farklı algının anlama dönüşme yeteneğinin kontrolsüz olduğunu görmek istemeyecek kadar ezik bir egoya sahibim bazen...

MideN

Gülüşlerin arkasındaki sahteliği bilirken, gerçekdışı sahteliklerin dengesi değişmeye her an hazırken sabit kalabilmen mümkün mü?Kayıp gideceklerin korkusuyla yutkunurken midende hissettiğin kayıplarla ülsere yakalandığını biliyorsun...Mideni kaybediyorsun sen! İşte gerçek bu, sürekli eksiğim diye hissettiğin yanın yutkunduklarınla kaybettiğin miden..Derinliklere ittiğin yutkunduklarının izleri gözlerindeyken tüm yaşamını midesiz geçiremeyeceğini biliyorsun.. .
Yeni bir mideye sahip olduğunda senin için yaratılan gerçek mideyi hatırlamayacak mısın?
Ne kadar yeni olabilirsin?...Ne kadar kendin dışında olabilirsin?
Acıma kendine...Ya da acı...Üzgünüm busun..

Sınırlı Sınırsızlık

Tanrının bana çok da büyük yetenekler sunmadığı kanısındayım.Doygun mutlulukların dışında dolanırken ruhum, giydiğim tüm sorumluluk elbiseleriyle bir şeyi farkettim: Tanrı'nın bana bahşettiği tek ve güzel yeteneği; sınırlı olanları sınırsız kullanabilme yeteneği...

Değiştirebildiklerinle bir benlik yarat kendine diyor sanki...Değiştiremedeklerime de isyanımı sevmiyor gibi..

Sınırlı sınırsızlığım...